БоЕВ написа:snowprincess написа:...
мъжете нищо не разбират, за разлика от жените

...
Ти па шъ кайш!:lol:
Ние(мъжовете) сме едни такива деликатни, нежни и фини натури.

И да съберем двете в едно.
Солено стихотворение
Вече няма отсрочка, Одисей ще отплава.
Не проклинам морето, но на кръст заприличах.
Аз съм цялата прошка. На сълзи нямам право.
Имам правото само до солта да обичам.
До последната пора на солената сянка.
(Знам, след толкова бури той на сянка ще стане.)
Само аз ще позная тази шепа останки
от любов и омраза, от зараснали рани.
И ще трябва отново да се учим на нежност.
Той дивашки ще гледа как ръката ми тръгва
по соленото тяло със последна надежда.
(А пък щом е последна - по библейски е първа.)
Само още секунда да запазя сърцето,
да не бие инфарктно - от смъртта е на косъм.
После - дългата битка между мен и морето.
А когато спечеля
като сол ще е просто.
Камелия Кондова
И още едно любимо на тема мъже.
ЗАВЕТ-Валентин Йорданов
Завият ли очите ми с дантела,
посипят ли ковчега ми със пръст,
загледай се в крилете на орела,
разперени като надгробен кръст,
и запомни, че мъж не се жалее
с пресипнал глас и сълзи във очи.
Мъжът обича вино да се лее.
Мъжът обича песен да звучи.
Мъжът обича с вятър да се бори.
Мъжът обича мирис на тютюн.
Той никога на колене не моли.
Заклева се във хляб и във куршум.
На колене мъжът е като знаме,
пречупено сред бойното поле.
Мъжът е мъж, когато се изправи
и тръгне пред препускащи коне.
И ако ти в орела ме познаеш,
снагата си - топола - изправи,
запей ми песента, която знаеш,
единственно от нея не боли.
Разлей ми вино, за да се опия.
Цигара запали - да ми дими.
Повикаш ли ме - няма да се скрия.
Поискаш ли ме - хляба целуни.