


Хората можеха да се качват на корабите и на единствената ни действаща подводница, за последното се искаше един вид особена смелост, оказа се че подводницата съществува от 1960 г. и състоянието и е повече от плачевно. Имаше гости които ТРЯБВАШЕ да бъдат възхитени.


Едни говориха.

Други спаха.

А някои, чужди на цялата суета се мъчеха да осигурят прехраната си.

Митко помагаше на майка си, искал тя да има парички да му купи бонбони.

Каза ми:"Един ден ще стана като тях, няма да събирм повече боклуци, и ще имам най-голямото колело."
