Ченетата й хлопаха, но през тропането на изкуствените зъби успях да различа фразата -
"...който не е изпитвал сладката мъка и емоции да се е влюбвал и разлюбвал..." -
по-нататък не можах да чуя, щото отминах -
но - точно така беше казано, малко литературно и с апломб,
и с крайчеца на окото си можах да фотографирам бабката -
седеше изправена като кралица с белите си коси,
сбръчкана като гнила круша с кафявите си петна по лицето,
седеше и ораторстваше пред другите бабета - и те мязаха на изпопадали гнили круши-дивачки...
седнали на следобедно кафе пред гараж-кафето в градинката...
ааа, пропуснах - очите и блестяха...
Ех, този Селянин, бе. С неговите моментни снимки.
